Χειμωνιάτικα Ρόδα

Περπατώ ανάμεσα σε παρτέρια από χειμωνιάτικα ρόδα

                        ένα ποίημα ξετυλίγεται διαμέσου της όσφρησης

Γράφω τους στίχους:

                        «Σταμάτα Ω! οδοιπόρε, ξεκουράσου!

                          νιώσε την δύναμη του Ρόδου

                        Αγάπα Ω! οδοιπόρε, κοίτα!

                         δες την ομορφιά του Ρόδου

                        Θαύμασε Ω! οδοιπόρε, πιάσε απαλά!

                          νιώσε την ομορφιά των πετάλων μας.

                        Πρόσεξε Ω! οδοιπόρε, αίμα κυλά στις παλάμες σου!

                         δεν σεβάστηκες τα αγκάθια του Ρόδου»

Περπατώ ανάμεσα σε κήπους από άνθη και τα μόνα

που δεν θέλω να κοιτώ είναι τα χειμωνιάτικα ρόδα

                                                πονάνε!!

                                                            πονάνε!!

                                                                        πονάνε πολύ!!

By Vitriologos 

ΤΟ ΧΩΡΙΟΥΔΑΚΙ ΤΟΥ ΚΘΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΡΑΓΙΚΑ …….
ΜΕΡΟΣ 2o !

Κάπου στο κοντινό παρελθόν.

Ντρινγκ, ντρινγκ! Ξάφνου το τηλέφωνο στο σπίτι χτυπά. Ήταν ο Στέλιος. «Έλα Μήτσο, τέλειωσα από τη δουλειά. Θες να’ρθεις από δω και να πάμε καμιά βόλτα;»

«Εντάξει Στέλιο, δωσ’μου δέκα λεπτά να ετοιμαστώ, παίρνω τη μηχανή κι έρχομαι».

Είμαι στην Πατησίων, στο ύψος της Κυψέλης, και προσπερνάω χαιρέκακα έναν παραδοσιακό δικυκλιστή της αστυνομίας με φάτσα θαλάσσιου ελέφαντα και μουστάκα, κοιλίτσα ταμπουρλέ από τα πολλά κοτόπουλα και τις δοσοληψίες του (πρέπει να υπηρέτησε κάποτε σε χωριό και να του έδιναν πεσκέσια κοτόπουλα ωσάν καλός χωροφύλακας που ήταν), και πατροπαράδοτο κράνος με δερμάτινα αυτάκια.  Μου ρίχνει μια κακιασμένη ματιά, πατάω γκάζι και χάνομαι.

Φτάνω στο Γαλάτσι. Από το ισόγειο μιας σκοτεινής εγκαταλελειμμένης νεοκλασικής οικίας ίσα που αχνοφέγγιζε ένα φως. «Στέλιο! Στέλιο! Είσαι μέσα;» Βγαίνει ο Στέλιος γεμάτος με μπογιές από πάνω ως κάτω. «Έλα, τελείωσα. Μαζεύω τα εργαλεία μου και φεύγουμε!» Πράγματι σ’ένα λεπτό εμφανίζεται κρατώντας στο ένα χέρι το κράνος του, και στο άλλο χέρι μια καλογυαλισμένη νεκροκεφαλή.

«Τ’ειν’τουτο πάλι;!!»

«Ποιο, το κράνος μου;»

«Όχι! Η νεκροκεφαλή!»

«Α, τίποτα. Την πήρα να  την κάνω πορτατίφ!»

«Καλά, που  τη βρήκες;»

«Το σπίτι ανήκει σ’ένα γιατρό, και με την ανακαίνιση δεν τη χρειαζόταν, οπότε του τη ζήτησα και μου την έδωσε.»

«Και πως θα την κουβαλήσουμε;»

«Ε, είναι απλό.» Και με μια κίνηση, τη βάζει μέσα στο κράνος του.

Ξεκινάμε για το γυρισμό προς το κέντρο της Αθήνας, και φτάνοντας πάλι στο ύψος της Κυψέλης, βλέπουμε από απόσταση τη φιγούρα ενός αστυνόμου να μας κάνει σήμα να σταματήσουμε, και ως νομοταγείς πολίτες σταματήσαμε. Στο πρόσωπο του οργάνου, βλέπω τον θαλάσσιο ελέφαντα που προσπέρασα πηγαίνοντας. Με ύφος χιλίων καρδιναλίων και με την εξουσία να ξεχειλίζει από το παχυλό του μουστάκι, μας πλησιάζει και με ένα μειδίαμα μας λέει: «Κύριοι, τα χαρτιά σας.» Του τα δίνουμε, και με αργή, βασανιστική κίνηση, πλησιάζει στη μοτοσικλέτα του, τα τσεκάρει, κι επανέρχεται δριμύτερος κρατώντας το μπλοκ των κλήσεων. «Τα χαρτιά είναι εντάξει. Αλλά γιατί εσείς, κύριε, δεν φοράτε το κράνος σας και το έχετε περασμένο στον αγκώνα;»

Ο Στέλιος, ατάραχος, του λέει αποφασιστικά: «Μα είναι κατειλημμένο.»

«Ποιο είναι κατειλημμένο;»

«Το κράνος.»

«Θες να μας πεις ότι το κράνος αυτή τη στιγμή έχει κάτι μέσα;»

«Ναι. Έχει το κεφάλι του παππού μου…»

Το όργανο αρχίζει και κοκκινίζει. Η πίεσή του πρέπει να βάρεσε 20, και με αγριεμένο ύφος μας λέει «Με δουλεύετε ρε κωλόπαιδα;»
«Όχι κύριε αστυνόμε! Μπορείτε να το δείτε και μόνος σας. Είναι ο παππούς μου μέσα! » Και με μια κίνηση ο Στέλιος του πετάει το κράνος. Του αστυνόμου του πέφτουν τα μπλοκάκια, και το πιάνει από τη μεριά του προσώπου. Το κοιτάει αποσβολωμένος, παίρνοντας μια έκφραση τρόμου και αηδίας, ξαναπετάει το κράνος προς τον φίλο μου και με μια κραυγή λέει «Πάρτε το από εδώ αυτό το πράγμα κι εξαφανιστείτε!»

Ατάραχοι εμείς συνεχίζουμε τη διαδρομή μας, και φτάνοντας στο σπίτι του Στέλιου, συνειδητοποιούμε ότι μια νεκροκεφαλή μέσα σ’ένα κράνος είναι πάντα χρήσιμη! Από τότε, η νεκροκεφαλή αυτή, μεταποιημένη σε λαμπατέρ, κοσμεί το κομοδίνο του φίλου μου.

Οποιαδήποτε σχέση με αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις διαψεύδεται κατηγορηματικά!
 Σύντομα ξανά κοντά σας J
By Vitriologos

ΤΟ ΧΩΡΙΟΥΔΑΚΙ ΤΟΥ ΚΘΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΡΑΓΙΚΑ …….
ΜΕΡΟΣ 1^ο !

Κάπου στο κοντινό μέλλον !
- Που είσαι ρε Στέλιο ?
- Οπ ? Μήτσο που είσαι ρε φιλαράκο έχω να σε δω από τότε που πήγες στην χώρα της Γοργώς και στο Ποντικονήσι της ! Είσαι καλά ρε ψυχή ? Έλα πάμε εδώ σε αυτό το καφέ να μου προλάβεις τα νέα σου !!!!
Έχω να σου πω και εγώ μερικά .. αλλά μάλλον τα δικά σου είναι πιο καλά γιατί εδώ στην μεγαλούπολη η φρίκη καλύπτει πλέον τα πάντα !
- Βιάζομαι ρε φίλε ίσως κάποια άλλη φορά μόλις πήρα τις ιατρικές εξετάσεις μου και πρέπει να τις πάω στον γιατρό μου !
- Έλα τι ώρα έχεις ραντεβού δυο χρόνια έχω να σε δω έστω για μια ωρίτσα ?
- Άντε καλά αλλά στης επτά πρέπει να είμαι στο κολωνάκι άμα με πετάξεις εσύ πίνουμε και το καφεδάκι μας στην πλατεία και χαζεύουμε τους Ελληναρες και τα πιπινακια τους !!!!

Καβαλήσομε λοιπόν το μηχανάκι του Μήτσου και βρουμ βρουμ ανάμεσα σε μπαρουτοκαπνισμένα ταξί και ιχ όλων των ειδών και ηλικιών. Aνάμεσα στην τρέλα από το μποτιλιάρισμα να τες οι αφεντομουτσουνάρες μας στην πλατεία Κολωνακίου να παραγγέλλουν φραπεδάκια σε ένα σπορνοσέξουαλ γκαρσόνι που δεν ήξερε καν τι γκριμάτσα να κάνει (απέχθειας η περιφρόνησης ) που δεν πήραμε από ένα φρεντο η τέλος πάντων από ένα φρεντοτσίνο !

Πάω να ανάψω ένα τσιγάρο και ξαφνικά βλέπω το απόλυτο κακό να με κοιτάζει ήταν η κυρία …( δαίμονας μάλλον του μπότοξ και φύλακας της πύλης του αγνώριστου με κάτι βαμμένα μάτια με σκιές από ένα κεραμυδοσκατουλί , χείλη βατραχίνας σιλικονάτα , ρυτίδες σαν τα κανάλια του Άρη ) από το διπλανό τραπεζάκι .Από αμηχανία κάνω μια γκριμάτσα χαμόγελου και ενώ η τσακμακόπετρα δίνει σπινθήρα να ανάψει το τσιγαράκι μου μια φωνή … Θεοί ! μια φωνή σαν συριγμός ερπετού

-Νεαρέ δεν επιτρέπετε το κάπνισμα εδώ !
Πάγωσα έμεινα να την κοιτώ και υπνωτίστηκα από την τρέλα που χτυπούσε τα αισθητήρια  του φόβου μου .Με ρίγη και την αδρεναλίνη μου να ανεβάζει σφυγμούς πήρα κουράγιο για να την … το αντιμετωπίσω !
- Κυρία μου ( τέλος πάντων ) βρισκόμαστε σε ανοιχτό χώρο οπότε το κάπνισμα είναι ακόμα ελεύθερο !
Το βατραχοειδές θηλυκό παίρνοντας μια ανάσα πήγε να πει κάτι αλλά εκείνη την ώρα σώθηκα από τον σπορνοσέξουάλ γκαρσόνι ο οποίος επιδειχτικά και με άσεβές τρόπο είπε σε μένα και τον φίλο μου
- Τα φραπεδάκια σας ..(διέκρινα μια τάση ξερατού από αφέψημα τσουκνίδας στον λόγο του ) μήπως μπορείτε να με πληρώσετε ?
Βεβαίως είπα και κοιτώντας το μαγικό εφοριακό χαρτάκι παθαίνω το δεύτερο σοκ δεκατέσσερα ευρώ !!! Κάνω πως δεν το κατάλαβα καλά και ρωτώ τον σπορνοσέξουαλ πόσο είναι και αυτός μου επιβεβαιώνει την τιμή δεκατέσσερα ευρώ .Τα δίνω μιας και ο άλλος έβαλε την διαδρομή και σαν την βρεμένη γάτα κάθομαι να απολαυσω το τσιγάρο μου επιτέλους .

.Αμ δε το βατραχοειδές πλάσμα ( η κυρία δλδ) περνώντας στην επίθεση σαν κόμπρα από την εποχή των φαραώ βγάζει το I phone σε χρώμα λαχανί με σβαρόφσκι και μια ροζ φουντίτσα και τηλεφωνεί στην αστυνομία .
 Ένας μεσήλικας μπάτσος κακομοίρης και πικραμένος (μάλλον δεν του σηκώνονταν πια ) ανταποκρινόμενος στις κραυγές ( γιατί εκτός από το αι πουτς τις η κυρία είχε και την φωνή σαν όπλο) ξέχασα να σας πώ.( Αστυνομίαααα αστυνομίααα αυτός εδώ είναι καπνιστής  φωνή σειρήνας από βομβαρδισμό του Ναγκασάκι ήταν ρε παιδιά)
 Νεαρέ δυστυχώς πρέπει να σας κόψω πρόστιμο δεν είναι πολλά μόνο πεντακόσια ευρώ …αλλά αν το πληρώσετε σε δέκα εργάσιμες κατεβαίνει στα 250 .
Δεν μιλώ ,παίρνω το χαρτάκι το ροζ με την πεντακοσάρα ψελλίζω ένα ευχαριστώ στον μπάτσο και ο σατανάς πλέον είναι ο αφέντης μου .

Ο βάτραχος ο δαίμονας του μπότοξ χαιρέκακα χαμογελά και ρουφά το τσάι του σαν μεδούλι από μηριαίο οστό δεκάχρονου παιδιού .
Μια λέξη είναι πλέον στο μυαλό μου εκδίκηση στο βδέλυγμα αυτό που στις σκιές από τις ομπρέλες του Κολωνακίου ψάχνει τα θύματα του .
Κοάζοντος αστυνομία- αστυνομία και κρατώντας το λαχανί I phone ….
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία σύντομα ξανά κοντά σας J

By Vitriologos

ΧΑΟΣ

Όταν γεννήθηκα από το ίδιο το τίποτα μαζί με το άλλο μου θηλυκό μισό δεν υπήρχε τίποτα.
 Σαν πρωτότοκο παιδί δικαιωματικά διαιώνισα στο Άπειρο το ίδιο το τίποτα, και σαν φιλόδοξος που είμαι το μετέπλασα σε άναρχο τίποτα.

Σωστά εσείς, ζευγάρι αιώνιο που πατάτε στα σταυροδρόμια του ίδιου του Αέναου Χρόνου.
Εγώ ειμί το τίποτα και τα πάντα, αλλά Αδιάστατα, Ανάκατα, Ανατρεπτικά και Άνομα.

Η κάπα από αιώνιο απόλυτο άναρχο υλικό που καλύπτει την φρεσκοσιδερωμένη ατσαλάκωτη και έναστρη τουνίκα της αδελφής μου είναι το ένδυμά μου.

Η άναρχη και πολυδιαστατική μορφή από ασύμμετρες τροχιές γαλαξιών και απροσδόκητες αλληλοσυγκρούσεις κόσμων είναι οι ανάσες μου.

Όλη η μάζα που διαιρεί κάθε τι υλικό σαν τον διαλύτη που πέφτει στα χρώματα και αφαιρεί την συνοχή τους είναι οι κινήσεις μου.

Ένας Ιανός Θεός παράφρονας, ποτισμένος με ακαθόριστη νοημοσύνη και τρέλα, που ακροβατεί σταθερά επάνω σε άλογη λογική, καταναγκάζοντας το ψάρι να πηγαίνει με την όπισθεν, είναι η λογική μου, αν είχα!

Είμαι η αντιύλη, είμαι το τίποτα, είμαι ο πρωτότοκος του τίποτα, είμαι ή ίσως όχι εδώ.

Να σας συστηθώ εραστές των αιώνων.
 Είμαι ο αδελφός της τάξης.
Με ονομάζουν Χάος.
 Είμαι η αντίθεση στην ίδια την ύπαρξη.
 Καλώς ήρθατε στον εφιάλτη του παραλόγου μου!

BY Vitriologos

 ΈΡΩΣ

Έννοια θεότητας εκλεκτής από τη στιγμή της δημιουργιάς

Είμαι ένα από τα έξι αδέρφια της ίδιας της ύπαρξης.

Είμαι η έλξη για να υπάρχετε, διαβαίνω τα μονοπάτια του Αέναου Χρόνου με τα αδέρφια μου και σας επιφυλάσσω την συνεύρεση και την διαιώνιση χωρίς καν να το θέλω.

Από απλά αισθήματα καρδιακού φωτός η ύλη μου καθοδηγεί τις κινήσεις μου

Δεν κάνω διακρίσεις

Όλοι και όλα μπορούν να αγαπηθούν κάτω από τις φτερούγες μου

Είμαι η ατράνταχτη απόδειξη της Μάνας Ύπαρξης, γεννήθηκα από αυτήν για να προβάλλω στο σύμπαν τα αισθήματά της

Είμαι το στερνοπαίδι της. Ο Βενιαμίν της. Γι’αυτό και είμαι και αρκετά κακομαθημένος.

Σας φτάνω στα ουράνια της αγάπης, και μετά σας αφήνω σαν τους έκπτωτους να τσακίζεστε στα βράχια της απόγνωσης.

Δεν είμαι αγαθό αγγελικό μωρό με φτερούγες και φαρέτρα όπως νομίζετε!

Είμαι φώς, αλλά είμαι και σκότος. Είμαι το πιό όμορφο ‘Ον στο στερέωμα, αλλά και το πιό ειδεχθές. Έχω τα γονίδια και των άλλων αδελφών μου, μην ξεχνάτε.

Νάρκισσος και αλαζόνας.

Σας δίνω καρδιοχτύπια, και ύστερα, όταν σταματάτε να τα ακούτε, γελάω με τον πόνο σας.

Σας ταϊζω με αισθήματα αγάπης, και τρέφομαι με τα δάκρυά σας.

Ερμαφρόδιτος, απροσδιόριστος, άϋλος, ακούτε μόνο τα φτερά μου σαν ηχώ μέσα στην καρδιά σας. Όταν και αν το θελήσω εγώ να σας κάνω να ερωτευτείτε.

Είμαι η αιτία που γαλαξίες συγκρούονται, άστρα διαλύονται και ξαναγεννιούνται.

Εγώ δίνω τη δύναμη να έλκονται και να ισορροπούν.

Είμαι η αιτία πολέμων και ποταμών αίματος ανάμεσα στα ένλογα όντα της Μάνας μου.

Είμαι όμως ο πρωτεργάτης στη διαιώνιση κάθετι υλικού ή άϋλου.

Είμαι ουδέτερος αλλά ταυτόχρονα ο πιό ενεργητικός θεός.

Είμαι η γέννηση, η αναπαραγωγή, η συνέχεια σε όλα και όλους.

Φοβού, μην και η αλαζονεία μου με κάνει να σταματήσω να συμμετέχω στο έργο της ύπαρξης.

Λατρέψτε με

Επικαλεστείτε με

Ίσως σας ακούσω

Είμαι ο Έρωτας.

BY Vitriologos

ΘΑΝΗ

Είμαι η πιο ντελικάτη θεία μορφή.

Ίσως μάλιστα και η πιο ισχυρή. Με ονομάζουν Θανή στο πάνθεον. Τρυπώνω παντού, όταν η κλεψύδρα του χρόνου αδειάζει για το πιο υπέρμετρα μεγάλο εως το πιο απειροελάχιστα μικρό πράγμα, και απλά το αποσυνθέτω είτε είναι αθάνατο είτε είναι θνητό. Έχω το προνόμιο να είμαι η τελευταία που θα κλείσει την πόρτα όταν η δημιουργία φτάσει στο τέλος σαν καλή οικοδέσποινα.

Είμαι το κέντρο συμμετρίας στο σύμβολο του απείρου. Είμαι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της Αρχής και του Τέλους.

Αλαζονική και απεχθής, υπεροπτική και ειδεχθής, ρομαντική και άκαρδη.

Το άγγιγμα μου πάγος. Η θωριά μου αρχοντική. Το δέρμα μου σε αυτή τη διάσταση είναι λευκό, κρύο, και ταυτόχρονα ζωντανό σαν πεντελικό μάρμαρο. Έχω το προνόμιο να λυτρώνω τους άλλους αλλά την κατάρα να μην βρίσκω εγώ γαλήνη.

Μόνη διαβαίνω τις διαστάσεις του χωροχρόνου, και σαν καλός καλλιεργητής καθορίζω τη σοδειά που θα μαζέψω. Όλοι έχουν μια θέση στο άγγιγμά μου, είμαι ο Θάνατος!

Κάποτε-κάποτε συναντώ στα σταυροδρόμια των διαστάσεων τα αδέλφια μου, τη Ζωή, τη Λήθη, το Χάος, τον Έρωτα και την Μνημοσύνη. Το καθένα με ιερό καθήκον, το καθένα να πιστεύει ότι είναι και αναπόφευκτα δεμένο με το Όλον. Με τον τρόπο του το κάθε αδέλφι με καλεί όταν έρχονται οι στιγμές μου.

Η Ζωή, το αντίθετό μου, απλά όταν η τάση στον ζυγό της ύπαρξης γείρει προς αυτήν, αποζητά ισορροπία και με καλεί. Εγώ είμαι η καρδιά της.

Η Λήθη με χρειάζεται για να μπορέσει να υπάρξει, χωρίς εμένα δεν θα είχε νόημα η ταυτότητά της. Είμαι απλά η ανάσα της.

Το Χάος, άλογο και παραφρονημένο που είναι, έχει ανάγκη από εμένα. Είμαι ο φάρος του στο άπειρο, είμαι το σημείο αναφοράς στην κενότητα του, είμαι τα μάτια που βλέπει.

Ω Έρωτα φτεροφόρε Θεέ, τι θα ήσουν χωρίς την Θανή, εμένα; Ποιος λόγος ύπαρξης θα υπήρχε για σένα αν όλα δεν είχαν τέλος, ώστε να έχουν την ανάγκη της αναπαραγωγής; Ξέρω, είμαι το ασυνείδητό σου.

Όσο για σένα Μνημοσύνη, αν δεν υπήρχα εγώ ώστε εσύ να δίνεις τις μνήμες του χτες στα μέλλοντα, ποιος ο λόγος να υπάρχεις; Είμαι το μυαλό σου!

Είμαι η Θανή, είμαι το Τέλος, είμαι το Ωμέγα, η πιο διάσημη θηλυκή αρχή και ταυτόχρονα ο φόβος μου δίνει αρρενωπότητα και με ονομάζει Θάνατο!

BY VITRIOLOGOS

ΝΕΜΕΣΗ

Δεν κοιμάμαι ποτέ ! Είμαι ο βοσκός στο κοπάδι των ατοπημάτων σας !

Είμαι το ξυπνητήρι των συνειδήσεων σας ! Δεν είμαι καλοδεχουμενη πουθενά !

Με επικαλείστε και με φοβάστε ταυτόχρονα !

Με θυμάστε στα δύσκολα και με ξεχνάτε πανεύκολα !

Είμαι πόνος ! Είμαι δηλητήριο! Είμαι φόβος!

Αμολάω τα παιδιά μου τις Ερινύες και αντλώ δύναμη από τις αμαρτίες σας!

Το κάνω αυτό ακόμα και στους Θεούς !

Το κάνω με φροντίδα και αγάπη !

Έχω αναλάβει το καθήκον από την αυγή του χρόνου !

Είμαι αίμα ! Είμαι αρρώστια ! Είμαι θρήνος !

Μοναδική η τόλμη μου και διεστραμμένη η κρίση μου !

Αποτελεσματικη ,αδίστακτη και χωρίς οίκτο ! απλά δεν τον γνωρίζω!

Η Θανή το Χάος η Λήθη απλά περνούν και μετατοπίζουν τους πόνους στα μονοπάτια των διαστάσεων και του χρόνου !

Εγώ από την άλλη τους τρυγώ ! τους αγαλλιάζω ! τους κάνω ρομφαίες !

Και ο Έρωτας κλαίει που του γκρεμίζω τα κάστρα στην άμμο !

Είμαι όρκος ! Είμαι καθήκον ! Είμαι ο νόμος μετά την Θέμιδα !

Αλί σε εσάς που θα βάλω στο μάτι τις βελόνας !

Αλί σε σας που αναζητάτε το άγγιγμα μου !

Είμαι η κριτής σας ! Είμαι η δικαστής και εκτελεστής σας!

Είμαι η Νέμεση !

By : Vitriologos 

Φίλοι μου, με μεγάλη μου χαρά συμμετέχω κι εγώ σ'αυτή τη προσπάθεια (βλ. σελ. 20) μαζί με αρκετούς φίλους. Το έργο μας, "Φίλων Σοφίες. 203 αποφθέγματα κυκλοφορούν ελεύθερα" (ιδέα-επιμέλεια του Νικόλα Σμυρνάκη φιλοδοξεί να ανοίξει έναν νέο διάλογο ανάμεσα σε συγγραφείς και αναγνώστες, αποτελεί ένα πρωτότυπο εγχείρημα το οποίο επιχειρεί κάτι που δεν έχει ξαναγίνει.

 Κυκλοφορεί ελεύθερα, με το όνειρο "ελεύθερα" να πετάξει στους υπολογιστές όλης της χώρας, ένα έργο που οι άνθρωποι θα θυμούνται ως σταθμό στα συνεργατικά λογοτεχνικά projects. Μπορείτε να το κατεβάσετε και να το αναδημοσιεύσετε ελεύθερα από τον σύνδεσμο http://www.islandofman.me/post/77108590755/ebook

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: 

Οι σημαντικότεροι Έλληνες συγγραφείς και οι πιο ευφάνταστοι αναγνώστες ενώνονται και δημιουργούν το ψηφιακό έργο «Φίλων Σοφίες. 203 αποφθέγματα κυκλοφορούν ελεύθερα», ένα καινοτόμο εγχείρημα που χρειάστηκε δύο ολόκληρα χρόνια για να ετοιμαστεί.

Το βιβλίο φιλοδοξεί να ανοίξει έναν νέο διάλογο ανάμεσα σε αυτούς που διαβάζουν και σε αυτούς που γράφουν. Γιατί οι αναγνώστες είναι οι πιο σπουδαίοι «μεταφραστές» των έργων των συγγραφέων και οι συγγραφείς οι πιο φανατικοί αναγνώστες αυτών των «μεταφράσεων».

Το eBook “Φίλων Σοφίες” διανέμεται ελεύθερα από το ΝηΣί του ανθρώπου (www.IslandofMan.me), με την υποστήριξη της ανοικτής βιβλιοθήκης OPENBOOK (www.openbook.gr).

Την ιδέα είχε ο συγγραφέας Νικόλας Σμυρνάκης και τον σχεδιασμό του eBook υλοποίησε ο Δημήτρης Μολουδάκης (www.motionpixelstory.com).

Η διανομή του ψηφιακού βιβλίου γίνεται με άδεια Creative Commons.